Bloc Party had gisterenavond iets te bewijzen. Na de bijna-split konden de Britten nog niet echt potten breken. Niet met hun laatste album Four, hoewel wij die allerminst verkeerd vinden. En ook niet met hun doortocht op Pukkelpop. Veel fans trokken daardoor met enige twijfel naar de Lotto Arena. Ook wij.

Kele's bende was niet naar België afgezakt voor een droge set, zoveel was bij aanvang al duidelijk. Met enkele nummers van hun laatste album - waaronder 'So He Begins To Lie'  en 'Real Talk' - warmden ze de menigte op. Dat lukte nu en dan, maar de vlam sloeg pas echt in de pan met de intro van 'Hunting For Witches' en dan vooral klassieker 'Like Eating Glass'. 

Het was het startschot van het sterkste gedeelte van de show, met als magnus opus 'Songs for Clay' dat oploste in 'Banquet'. Bloc Party nam vanaf dan wat gas terug. Hoewel Kele een dikke laag wintervet met zich meesleepte, kwam hij erg gretig voor de dag. Toen het publiek dreigde in te dommelen, pakten hij en zijn gevolg uit met een uitstekende uitvoering van 'One More Chance'. Ook tijdens 'Octopus' dansten, sprongen en feestten de energieke toeschouwers naar hartenlust.

Verrassen deed Kele toen hij het hitsige 'Flux' liet voorafgaan door 'We Found Love' van Rihanna. Bloc Party besloot het optreden typisch met 'Helicopter'. Het dak van de Lotto Arena vloog er net niet af. Het is duidelijk: Bloc Party had er zin in gisteren. Even duidelijk: memorabel was het niet. Bijna alleen maar bij de songs van de eerste twee albums slaagde ze erin de zaal naar een extatische modus te dirigeren.

Heftig! meer hoef ik eigenlijk niet te zeggen na het - euh - heftige optreden van Goose eergisteren in de Ancienne Belgique. Een uur lang hebben we als geflipte gekken op en neer gehotst. En veel langer had dat echt niet mogen duren. Slecht voor ons hartje zeg maar. Want Goose is letterlijk een verschroeiende energie-bom. Knallen van begin tot einde, zoals het hoort.  

Kortom, Goose wist gisteren meer dan te overtuigen. Hun nummers - het nieuwe album inclusief - komen live pas echt goed tot hun recht. Pulserende beats werden op een schitterende wijze ondersteund door bas, drums en gitaren. Het publiek - ons incluis - werd er wild van. Net als vanouds daverde de concerttempel, die de AB is, op zijn grondvesten.

Wie toch nog de tijd vond om rond te kijken, kon genieten van de prachtige 3D lichtshow: spots die hun tentakels tot ver in het publiek uitstrekten. 

Hoogtepunten waren zonder meer het grimmige ‘Can’t Stop Me Now’, een massaal meegezongen 'control', oude hit 'british mode', de baslijnen uit 'real' en de nu al legendarische afsluiters 'synrise' (prachtig opgebouwd!) en 'words'. Na afloop volgde een oprechte staande ovatie. Teleurstelling ook, omdat het allemaal zo snel achter de rug was. 

DE SETLIST:
Lucifer
Bring It On   
United 
Real   
Your Ways 
Modern Times  
Control   
Can’t Stop Me Now   
British Mode 
Everybody  

Rise and Fall 
Synrise   
Words. 

Toen we Onze Kijk oprichtten, zwoeren we één ding. Nooit of te nimmer zullen we een artiest beschrijven met het aloude cliché: hij kwam, hij zag, hij overwon. Goed één jaar later hadden we het toch even moeilijk. We ondergingen Muse's doortocht in het Sportpaleis.

In het begin hielden we onze hartjes even vast. Bellamy en zijn meesterknechten staken immers van wal met een instrumentaal dubstep-opus. Wij vonden het op z'n minst gezegd een vreemde keuze. Niettemin bleek het een gewaagde, maar geslaagde zet. Het publiek twijfelde heel even - wij iets langer - maar uiteindelijk boog iedereen gewillig mee op de vuile beats.

Toch, hadden we de files getrotseerd om getuige te zijn van een lauw Skrillex-afkooksel? Gelukkig niet. Als tweede nummer pakte Muse ons in met een imponerende uitvoering van ‘Supremacy’. Opgelucht hapten we naar adem. Daarna stuwde, duwde en loeide de Britse band een hoos van bruut gitaargeweld, pulserende baslijnen, bonzende drums en stekende synths door de kerktorenhoge luidsprekers. Het Sportpaleis smulde van het salvo superhits, afgewisseld met enkele onontgonnen parels van Muse’s laatste album The 2nd Law. Van zelfbeheersing was nauwelijks nog sprake. Alle aanwezigen bonkten en brulden op hits als 'Supermassive Black Hole', 'Time Is Running Out', 'Plug in Baby' en 'Stockholm Syndrome'. Zoveel adrenaline op twee uur tijd, het moet van de  542ste stierenloop in Pamplona geleden zijn dat we nog zo in ademnood verkeerden.

Muse's passage zal ons altijd bijblijven. Met dank aan ‘Knights of Cydonia’: ronduit indrukwekkend wanneer 22 000 opengesperde kelen collectief profetische verzen uitschreeuwen. ‘Victorious’ lokte eveneens een moment van massahysterie uit. Hoewel niet ons favoriete nummer, presenteerde het zich even als het Lied van de Antwerpse Revolutie - een strijdkreet tegen hun dictator. Dinsdag was Muse keizer in Antwerpen. Zij hebben geen weken nodig. Eén vurige avond volstaat om iedereen op één lijn te krijgen.